او[والتر بنیامین] باور داشت که در موسیقی معنا هرگز به دست نمی اید و دریافت فقط نتیجه حس و شهود است.معنا در هر قطعه موسیقی مدام به تاخیر می افتد،هرگز ساخته نمیشود،ولی تصوّری از ان به کل ساختار موسیقایی جان می بخشد و در حکم علّت وجودی ان می شود.
خاطرات ظلمت/بابک احمدی ص 15
ایا گفته فوق بدین معنا نیست که در موسیقی هیچ چیز نیست و بدین دلیل همه چیز است؟و ایا این همان حرف لائوتسو در تائو نیست؟
۱۳۸۴/۱۱/۲۴
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 13:46 توسط ابدیّت
|
