اوّلین نشانه نا امیدی(ناامیدی ناشی از تمایل به خود یا ناامیدی ناشی از عدم تمایل به خود)تعصّبِ صرف روی مفهوم خداست.خواه این تعصّب در معنای سلبی خدا باشد خواه در مفهوم ایجابیِِِِ آن باشد.هنگامی که عین الیقین در یک شرایط غیر زبانی و صرفاً با تکیّه بر شرایط الهام و روشن بینی،خود-زنده شود،هرگز به یک تعصّب کور تبدیل نخواهد شد.تعصّبی که در نازلترین حالت روانشناختی خود ریسمانی پوسیده بر پلّه ای صرفاً شیطانی است که نا امید را از غرق شدن نجات میدهد.این بار ابدیّت در یک بازی عجیب دست شیطان را برای نجات فرد عاصی و نا امید نازل می کند.خداوند هرگز در یک شرایط غیر زیبایی شناختی و منطقی و با وام گرفتن نوعی اخلاق افیونی(اخلاق بدون پشتوانه زیبایی شناختی)متجّلی نمی شود.خداوند همواره در یک فرآیند پارادوکسیکال،جدل بین شک و ایمان،در یک بارقه الهام خود را هویدا می کند.هر گونه سلب و ایجاب در مفهوم ذهنی خداوند امکان جدل دیالکتیکی بین شک و ایمان را سلب میکند و همواره امکان حضور بارقه ای از ابدیّت را به نیم تقلیل می دهد.
سلب،ابدیّت را به شک تقلیل می دهد.امّا ایجابِ منطقی و همه گیر،هرگزنخواهد توانست ابدیّت را به ایمان فزونی دهد.هرگونه تعصّب مبتنی بر ایجاب صرفاً به نوعی ابدیّت شکننده منجر خواهد شد،که با شکِ یک نفر در ایجابِ مورد اجماع در هم خواهد شکست.شکستی که خداوند را از ابدیّت به زمین خواهد کشاند،و سقوطی که هرگز این خداوندِ فرضی نخواهد توانست موجودیّت گذشته خویش را باز یابد.
ابراهیم اگر حتّی یک افسانه باشد،در مقابلش تعظیم می کنم.(به عنوان تنها افسانه قابل احترام آسمانی)
خلاصه شده از متن اصلی،
۱۳۸۴/۹/۴
