اگر به یک عمل پسندیده به ماننده یک پدیدار هنری نگاه کنیم،زیبایی شناسی همانا تنها عاملی است که امکان برقراری ارتباط بین یک اثر و مؤلّف را امکانپذیر می سازد.اماّ هنگامی که زایش اثر صورت میگیرد و پایان می پذیرد،مؤلّف از اثر جدا می شود و اثر به ابدیّت سپرده میشود.اگر یک اثر ابدی باشد،دینامیک خواهد بودو گذر زمان باعث زایش اثر در خود میشود و حتّی روایت مؤلّف از اثر،خود دچار یک زایش عمیق تر میشود.امر خوب،پدیداری است که ابدیّت به سرعت به جذب آن میکوشد و مؤلّف در فرآیند دیامیک آن پیوسته از جنبه ای عمیقتر بدان نگاه می کند.این مفهوم دینامیکِ اثر پیوسته سبب ارتعاش مؤلّف می شود و مقدّمه ای می شود برای خلق اثری با پیشزمینه فکری دینامیکی-زیبایی شناختی اثر قبلی.یک امر خوب هنگامی زیباست که نه تنها در مفهوم خود دینامیک باشد،بلکه در تحوّل پیوسته ای از جنس خود،سیرتکاملی داشته باشد.
۱۳۸۴/۹/۴
