ابدیّت

چند هفته پیش در روز ولنتاین زنی در مقابل محل کار مردی که به او علاقه مند بود،بعد از آنکه یک لیتر بنزین بر روی خود ریخته بود،خودرا به آتش کشید و در اثر سوختگی 95%فردای آن روز درگذشت.دلیل اصلی جدایی از این قرار بود که این زن مطلقه از ازدواج تحمیلی قبلی خود یک کودک 2 ساله داشت و موضوع را از این جوان مدتی پنهان نگه داشته بود.زمانی که جوان این موضوع را فهمید رابطه خود را با این زن پایان داد.زن مدت ها از خود کشی صحبت می کرد[به نقل از دوستش] و نهایتا در روز مقرر در حالی که در آتش می سوخت و نام مرد را صدا می کرد،به بیمارستان منتقل شد و فردای آن روز در گذشت.

                                                                نقل به مضمون از جراید

شنیدن این خبر چند روز فشار شدیدی بر من وارد کرد.نمی دانم در روز چند نمونه از این موارد روی می دهد.اما آن چیز که مرا به فکر فرو برد را نقل می کنم.بعد از آنکه تاثیر عاطفی این قضیه اندکی فروکش کرد،سعی کردم موضوع را از دید هر کدام از طرفین نگاه کنم.

نجوای درونی زن:

سهم من از زندگی چیست؟سر انجام فرزندم چه خواهد شد؟آیا روزی می بایست آلوده شوم؟در آینده به فرزندم بگویم پدرش که بوده؟تمام دختر های هم سن و سال من یا عاشق هستند یا فردی هست که حد اقل در ظاهر هست،حد اقل شانه ای فرضی خواهند داشت که بتوانند سرشان را بر آن گذارند و اندکی خود را سبک کنند.چرا ساختار اجتماعی-خانوادگی من به گونه ای بوده که می بایست با فردی ازدواج کنم که شناختی از او نداشتم؟چرا تنها معیار آینده یک ازدواج همان جذابیت های ظاهری نگاه اول است؟آیا بهتر نیست با فردی آشنا شوم و به تدریج به آن فرد حقایق را بگویم؟شاید هم بهتر باشد اول او را وابسته کنم،و سپس او را در مقابل عمل انجام شده قرار دهم؟می توانم بدنم را به عنوان وجه المصالحه در اختیارش بگذارم. ...

نجوای درونی مرد:

به هیچ زنی نمی توان اعتماد کرد.از خیلی زنها دروغ شنیده ام،بهتر است در زندگی فقط تابع تعهداتی باشم که به آسانی می توان از زیر آنها شانه خالی کرد.چند روز افسردگی بهتر از زندان و طرف شدن با دادگاه است.شاید بهتر باشد این عقیده ام را به زن بگویم،اما نه ممکن است فکر کند هدفی نا معقول از این رابطه دارم.اما خوب نهایتا ممکن است کار به همان جا بکشد.پس آیا بهتر نیست از همان اول مطلب را رک و صریح به او بگویم؟تمام دوستانم اینگونه هستند،پس چرا من اینگونه نباشم؟نهایتا روزی از هم خسته می شویم و به زودی همه چیز تمام می شود؟آیا یک زن مطلقه بهترین شانس برای یک آشنایی نیست؟....

زمانی که به این نجواها فکر کردم،بدون هیچ تردیدی هر دو را مقصر دانستم و هر دو را بی تقصیر.این دو آدم دو قربانی هستند.قربانی شکسته شدن حرمت ها و خطوط قرمز،قربانی بی اعتمادی،قربانی یک جامعه در حال گذر.جامعه ای که کثافت های کل دنیا را از زباله دانی آنها جمع کرده و آنها را به عنوان اوج بلوغ فکری تلقی می کند.در این جامعه شاید زیر 5% تا کنون در یک جامعه پیشرفته زندگی و تحصیل کرده باشند.شاید کمتر از آنها بالای 10 سال یک جامعه مدرن و آزاد را تجربه کرده باشند.شاید تنها تجربه آنها از یک جامعه باز و آزاد همان مغازه هایی است که لباس هایی از مد افتاده را از آنها می خرند.یک سال پس انداز می کنند و با انواع و اقسام بد بختی ها به یک سفر می روند و تنها چیزی که آنها را مفتون می کند،نه زیر ساختهای جامعه بلکه روابط آزاد است.آنهم روابطی که تمام جامعه شناسان و نخبگان فکری آن سوی دنیا در حال جمع و جور کردنش هستند.زیرا می خواهند بهتر و طولانی تر زندگی کنند.در محیط های عمومی سیگار نمی کشند،اما ما تازه دوست داریم در سالهای 1920 زندگی کنیم.آنها در حال درمان معضلات و تباعات زندگی آزاد خود[که تازه آن هم توامان با اخلاقی خاص است]می باشند و ما تازه دوست داریم به خواهر و مادر خود نیز پیش نهاد های نا مربوط دهیم.ما ماهواره می بینیم،اما نه برنامه جالب دکتر فیل رو که از نظرم یک کلاس درس است.این برنامه هدفی دارد.می خواهد در بین ما یک ارتباط انسانی ایجاد کند،به ما می آموزد خود را آنگونه که هستیم نشان دهیم،مشکلاتمان را آنگونه که هست بگوییم.حتی اگر به قول آقایان به همان برنامه جهودی هارد-تاک نگاه کنیم در آن دنیایی مطالب نهان است.اما ما فقط به چه نگاه می کنیم؟...

این نوع تفکر بربر گونه،که در هیچ جای دنیا و در هیچ زمانی وجود نداشته،فقط و فقط در این سرزمین و شاید قبایل آفریقایی بدوی موجود باشد.

غرورهای زیبای انسانی:

یک انسان زمانی که به آن وضع فجیع به زندگی خود خاتمه می دهد،از نظر من صادق ترین انسانهاست.ما مغرور هستیم.اگر بیمار نباشیم غروری زیبا داریم،اگر به فرض حتی جورابی پاره به پا داشته باشیم،دوست نداریم کسی آن را ببیند....اما زمانی که یک انسان آنگونه خویش را به آتش می کشد بیش از اندازه خودش است.او دردها و نواقص و اشتباهاتش را با صدای بلند به فریاد می کشد و با صدای بلند یاد آوری می کند که توان زیستن در جهان را ندارد.شاید به ما یاد آور می شود که رسم مهمان داری این نیست.او این جسارت را داشت که غرورش را زیر پا بگذارد و در مقابل فردی که حس می کرد دوستش دارد،اینگونه ندای درماندگی سر دهد.و آن مرد یا این جسارت را داشت یا مجبور خواهد شد که این جسارت را داشته باشد و او را بشناسد و به همگان بگوید گره آشنایی بین آن دو چه بوده.و شاید این جسارت را داشته باشد تا پایان عمر،حتی در زیبا ترین لحظات زندگی،به یاد فقر و درماندگی این زن بی پناه باشد.به احتمال قریب به یقین کارش را از دست خواهد داد و احتمالا تا مدتهای زیاد نمی تواند خیلی جاها آفتابی شود.نمی دانم آیا وجدانش این توانایی را دارد که این مساله را فراموش کند.

تا بدین جا از این دو گفتم.از انسان بودن آن دو،آنگونه که هستند نه آنگونه که باید باشند؟اما چگونه می توان از تقصیر همه ما صحبت نکرد.در تمامی مصائب همه ما شریک هستیم.این گره های نا مرعی همه ما را چنین به هم پیوند زده است که گاه تا هفت پشت به هم وصل هستیم.من یا مانند این مرد هستم یا مانند آن زن.یا شاید این موهبت را داشته باشم که مستقیما با هیچ اتفاقی این چنین پیوندی نداشته باشم[که اتفاقا متاسفانه داشتم].اما آیا می توانم دست در جیب کنم و به آسانی قدم بزنم؟من به شخصه خود را شریک جرم هم آن زن و هم آن مرد می دانم.در این میان مقصر من هستم. زیرا آب از سرم گذشته،ژست عاطفی بودن می گیرم،یک فیلم به آسانی اشکم را به راه می اندازد.اما گاه در خیابان بی تفاوت از همه چیز می گذرم.من شب آسان می خوابم اما در حقیقت من گناهکارم.

این بدبختی من بود که این زن را تا قبل آن واقعی نمی شناختم، و این نهایت بی چارگی من است که آن مرد دوست من نبود.زیرا نتوانستم با قلم مو و رنگ یک تابلو،پدید آورم.قلم مو را در رنگ زدم و روی دیوار نوشتم وجدان فردی ام آسوده است؟!در این میان زیبا رویی از من پرسید:آیا وجدان جمعی ات نیز آنگونه است؟و در نهایت آن زیبا روی گفت:در جامعه ای که اخلاق مرده باشد،همه هم بی تقصیرند و هم گناهکار.داوری بیرونی امکان پذیر نیست.درین جامعه وجدان جمعی و فردی افراد،اگر وجود داشته باشد می فهمد.داغی بر خود می زند و اگر توانمند باشد،میداند از که چه چیزی را از دست داده.کرامت انسان یک بازی نیست....