ابدیّت

آری،من ترس از مرگ را در چهارگاه فراموش کردم و نور را در آن دیدم.در روز چهارگاه مرا تشجیع می کند و در شب آرام.در رویاهایم گاه حس می کنم اعدام خواهم شد.چوبه دار را می بینم و حس می کنم آخرین تقاضای قبل از مرگم چهارگاه است.آخرین باری که دایی هوشنگ دست به ساز برد،چهارگاه زد و پس از آن انتخاب کرد که برود.مادر بزرگم پارسال با همایون از خانه ما رهسپار بیمارستان شد و باز نگشت.ایکاش با چهارگاه میرفت.اما روزی که آخرین بار او را دیدم بوی چهارگاه میدادم.

نمی دانم مادربزرگ و دایی هوشنگ کجا هستند؟اما حس می کنم جایی است که به جای وعدهای توخالی عرق و تریاک و زن لخت[زنان بلند قدی که طبق نوید آقای دستغیب نمی توان هنگام مجامعت آنان را بوسید]،به طور حتم بوی چهارگاه میدهد.یقین دارم هر دو باید می رفتند.پیوسته از خود می پرسم کی باید زمان رفتن را انتخاب کنم؟چهارگاه فعلا برایم بوی آزادی ندارد،بلکه تصوّر آزادی دارد.

*درآمد،زابل،مخالف،حدی و پهلوی از نغمه های چهارگاه هستند.

۱۳۸۴/۴/۱۰

۵ صبحگاه

پرسش و یا شاید گفت آرزویی در ذهنم شکل می گیرد.شاید در بسیاری از اوقات شبانه روز به همه چیز شک می کنم.هیچ چیز بدیهی نیست .پیوسته از خود می پرسم چرا باید روی تقدس علم و هنر اینچنان پافشاری کرد.گاه خستگی و دل آزردگی به سراغت می آید.در این تصویر شکننده،مانند تصویر صورتت در آب یک برکه که سنگی در آن افتاده،گاه سادگی و وضوح از بین می رود.نمی دانی چرا بهترین ساعات زندگیت رو تلف می کنی،چرا وقتی میراث عظیم علم و هنر حتی قادر نیستند برای یک بار به پرسش هایت پاسخ دهند،باز دوست داری اینچنین پای فشاری کنی؟

عدالت در ذهنت افیونی بیش نمی نماید،وارستگی مصداق بیرونی ندارد.فضیلت رنگی ندارد.انسان های اطرافت رنج می کشند.عده ای از آب گل آلود ماهی می گیرند.و....

آرزو می کردم یک بار فردی مانند بتهون یا آینشتاین را از نزدیک میدیدم.ای کاش می فهمیدم چرا با یک پارتیتور و یک دفترچه یادداشت در بالین خود به استقبال مرگ رفتند.کاش ایمان آنها را می توانستم از نزدیک لمس کنم.در نوشته هایشان می توانم پاسخی برای پرسش هایم بیابم.اما ای کاش می توانستم از نزدیک مرگ یک انسان وارسته و فرهیخته را ببینم.انسانی که تسلیم نشده.نیک می دانم در کسب فضیلت فقط می باید پر حوصله بود و جدّی،امّا تا به کجا؟

چگونه می توان در مسیر حرکت،در حال حرکت،رفع خستگی کرد؟

بسیاری از مصداق های زندگی روز مره گاه در ذهنم بیش از اندازه پوچ و ساده به نظر می رسند.عشق،تفریح،سفر،دوستی(که گاه به شدت مرا مشمئز می کند،قدر شناسی از نظرم نابود شده و اقتصاد زیر بنای اغلب دوستی هاست.اما من از اقتصاد هیچ نمی دانم)،...برایم بیش از اندازه بی ارزش هستند.انسان ها را دوست دارم،به دوستان خیانت نمی کنم،...نمی دانم چرا؟شاید چون اینگونه تربیت شده ام.فقط همین.بدون اعتقاد به درستی آنها.به ندرت پاسخ تلفن را می دهم.در عین اینکه به هیچ وجه افسرده نیستم.

احساس می کنم در زندگی به شدت فقدان یک شخصیت قوی و عمیق آزارم می دهد.دوست دارم به منزل چنین فردی میهمان شوم و ای کاش یکبار حضوری را در زندگی خود تجربه می کردم،که شاید برای خیلی ها که خود بهتر می دانند،داشتم.اطرافیانم بیش از اندازه گیج و خسته هستند.هر کدام گاه حرکت جدیدی می کنند و تصور می کنند قادر به حل تمام مسائل و مناسبات شده اند و گاه دست از پا دراز تر باز می گردند.